Μια νέα διπλωματική ρήξη έχει ξεσπάσει μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, αναζωπυρώνοντας τις γεωπολιτικές εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Η σπίθα άναψε όταν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, προβαίνοντας σε συγκρίσεις με τον Χίτλερ, προκαλώντας οργισμένη αντίδραση από την ισραηλινή πλευρά.
Ο Ισραηλινός Υπουργός Εξωτερικών Ισραέλ Κατζ ήταν εκείνος που απάντησε άμεσα, κατηγορώντας τον Ερντογάν για απύθμενη υποκρισία, φέρνοντας στο προσκήνιο την παράνομη κατοχή της Βόρειας Κύπρου και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Άγκυρας στη Συρία. «Ο τελευταίος που μπορεί να κάνει μαθήματα ηθικής είναι αυτός που έχει εισβάλει και διατηρεί στρατεύματα σε ξένα εδάφη», έγραψε σε ανάρτησή του.
Η Άγκυρα απάντησε με έντονη ρητορική, χαρακτηρίζοντας τις δηλώσεις του Κατζ «χυδαίες και ψευδείς». Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών καταφέρθηκε κατά του Νετανιάχου, κάνοντάς τον υπεύθυνο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και δηλώνοντας πως θα λογοδοτήσει ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης.
Η διπλωματική αυτή διαμάχη επανέφερε στο επίκεντρο το θέμα της Κύπρου, το οποίο χρησιμοποιείται από το Ισραήλ για να αμφισβητήσει την αξιοπιστία της τουρκικής κυβέρνησης. Παράλληλα, η ένταση μεταφέρεται και στις θαλάσσιες ζώνες, καθώς η Άγκυρα επιχειρεί νέες οριοθετήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, προκαλώντας ανησυχία σε Αθήνα και Λευκωσία για πιθανή κλιμάκωση.
Η σύγκρουση ξεπερνά τις λεκτικές αντιπαραθέσεις, αφού η Τουρκία εντείνει τη στήριξή της προς το Ιράν, ιδιαίτερα μετά από ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις. Η Άγκυρα προβάλλει εαυτόν ως υπερασπιστή των παλαιστινιακών συμφερόντων, γεγονός που εντείνει το αντιισραηλινό της προφίλ και ενισχύει την πολωμένη εικόνα στην περιοχή.
Η Ανατολική Μεσόγειος μετατρέπεται ταχύτατα σε πεδίο ανταγωνιστικών διεκδικήσεων, με Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ και Τουρκία να επιδιώκουν αύξηση της γεωπολιτικής τους επιρροής. Σε αυτό το τεταμένο πλαίσιο, οι δηλώσεις των ηγετών αποκτούν ιδιαίτερο βάρος, με το ενδεχόμενο ενός θερμού επεισοδίου να μοιάζει όλο και λιγότερο απίθανο.
Την ίδια ώρα, η σιωπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ ενισχύει το αίσθημα διπλών προτύπων στην περιοχή. Παρά το γεγονός ότι η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ, η τουρκική παρουσία στα κατεχόμενα συνεχίζεται ατιμώρητη, ενώ η παραβίαση του ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου δεν αντιμετωπίζεται με τη δέουσα σοβαρότητα.
Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ βρίσκεται υπό πίεση λόγω των επιχειρήσεών του στη Γάζα, όπου οι απώλειες μεταξύ αμάχων έχουν προκαλέσει διεθνή κατακραυγή. Η σύγκρουση με την Τουρκία ενδεχομένως να λειτουργεί ως αποπροσανατολιστικός παράγοντας, επιτρέποντας στις δύο πλευρές να μετατοπίζουν την προσοχή από τις εσωτερικές και εξωτερικές τους προκλήσεις.
Όλα δείχνουν πως η διπλωματική κλιμάκωση δεν είναι απλώς στιγμιαίο φαινόμενο, αλλά μέρος μιας βαθύτερης στρατηγικής αναμέτρησης για επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ρητορική πόλωση, οι διαχρονικές αντιθέσεις και οι εθνικές επιδιώξεις συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό, όπου η ειρήνη και η σταθερότητα παραμένουν αβέβαιες.
